Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά η αγορά των ακινήτων στην Ελλάδα κινήθηκε συνεχώς ανοδικά, με αποτέλεσμα η επένδυση σε ακίνητα να είναι μία ασφαλής επιλογή για όποιον ήθελε να επενδύσει στην χώρα αυτήν. Η οικονομική κρίση των τελευταίων 10 ετών έπληξε ιδιαίτερα την ελληνική οικονομία και οδήγησε σε καθίζηση των αξιών (αγοραίων/μισθωτικών) των ακινήτων κατά ποσοστό 50% (κατά μέσο όρο) τουλάχιστον.

Μόνο τα τελευταία δύο χρόνια άρχισαν πάλι να κινούνται ανοδικά οι τιμές, μέχρι που ήρθε η νέα κρίση λόγω της πανδημίας, η οποία δημιούργησε νέο κλίμα αβεβαιότητας και αναμονής. Σε μία χώρα όπου 

α. Το κτηματολόγιο δεν έχει ακόμη εφαρμοσθεί παρά στο 4% της επικράτειας (με εξαίρεση ορισμένα νησιά από τα Δωδεκάνησα όπου εισήχθη το ιταλικό κτηματολόγιο ήδη πριν το 1940). 

β. Η χωροταξία δεν έχει ολοκληρωθεί για όλη την Ελλάδα. Υπάρχουν μεγάλες αμφισβητήσεις μεταξύ δημοσίου, ιερών μονών («μεγα-ιδιοκτητών» ελληνικής γης) και ιδιωτών για το ιδιοκτησιακό καθεστώς, τον δασικό χαρακτήρα, τον χαρακτηρισμό ως αιγιαλού και παραλίας πάρα πολλών και μεγάλων εκτάσεων σε όλη την χώρα. Παράλληλα, η (μεγάλου μεγέθους) αυθαίρετη δόμηση δημιουργεί σοβαρές νομικές επιπλοκές. 

γ. Οι διάφοροι φόροι και τέλη σχετικά με τα ακίνητα, είναι μία πολύ περίπλοκη υπόθεση. 

Η εμπειρία ενός δικηγορικού γραφείου που ασχολείται καθημερινά με ακίνητα μπορεί να εξοικονομήσει σοβαρά προβλήματα του επενδυτή. Περαιτέρω, η δικαστηριακή εμπειρία και σ’αυτόν τον τομέα εγγυάται το καλύτερο δίκαιο αποτέλεσμα, σε περίπτωση που η υπόθεση πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης.