Με εξαίρεση κάποια -στατιστικά αναμενόμενα- περιστατικά αφερεγγυότητας ασφαλιστικών επιχειρήσεων, η ελληνική ασφαλιστική αγορά χαρακτηρίζεται μεταπολεμικά από σχετική σταθερότητα. Και εδώ, βέβαια, η ολοένα αυξανόμενη υστέρηση του κράτους ως προς την παροχή υπηρεσιών υγείας έχει ως αποτέλεσμα την διείσδυση μεγάλων ιδιωτικών κεφαλαίων στην αγορά της υγείας και συνεπώς την ανάγκη για την (ιδιωτική) ασφάλισή της. Γεγονός είναι ότι η ιδιωτική ασφάλιση υγείας καλείται να συμπληρώσει τα μεγάλα κενά που αφήνει η κοινωνική ασφάλιση. Από την άλλη όμως καλείται να τηρεί αυστηρούς κανόνες κεφαλαιακής επάρκειας και φερεγγυότητας. Έτσι το κόστος ανεβαίνει σταθερά για όλους συντελεστές της αγοράς. Οι πηγές των προβλημάτων μεταξύ ασφαλιστικών επιχειρήσεων και πελατών τους αναζητούνται αφ’ενός μεν στο ύψος των σχετικών ασφαλίστρων και στον τρόπο της αναπροσαρμογής τους, αφ’ετέρου στον έλεγχο του κύρους, την ερμηνεία και εφαρμογή γενικών όρων ασφαλίσεως (π.χ. ασφαλιστικά βάρη), οι οποίοι σε κάποιες περιπτώσεις δε έχουν προσαρμοσθεί πλήρως στα νέα αιτήματα για διαφάνεια και εύλογη ρύθμιση. Έχουμε χειρισθεί υποθέσεις και από τις δύο πλευρές της ασφαλιστικής σύμβασης (ασφαλιστές – ασφαλισμένοι) και έχουμε ιδιαίτερη εμπειρία τόσο στην διαμόρφωση των συμβατικών όρων όσο και στην εξώδικη και δικαστική αντιμετώπιση των σχετικών διαφορών.