Η εκπροσώπηση τουριστικών και ξενοδοχειακών επιχειρήσεων είναι ένα από τα κύρια πεδία δραστηριότητάς μας.

Το νομικό πλαίσιο στις βασικές γραμμές του αποτελείται από νομοθεσία της ευρωπαϊκής ένωσης ή άλλες διεθνείς συμβάσεις με επίκεντρο την προστασία του πελάτη (τουρίστα, επιβάτη κλπ). Αρρύθμιστες νομοθετικά παραμένουν οι σχέσεις μεταξύ των βασικών συντελεστών της τουριστικής «παραγωγής» δηλ. μεταξύ των αλλοδαπών tour operators και των ελλήνων ξενοδόχων. Η αγορά επιτυγχάνει σε αρκετό βαθμό την αυτορρύθμισή της. Ωστόσο η πραγματικότητα αναδεικνύει σοβαρά προβλήματα, όπως, π.χ. η μεγάλη συγκέντρωση στην αγορά του τουρισμού (tour operators με πολύ μεγάλο μερίδιο αγοράς, παγκοσμίως), ή, πρόσφατα, η αναπροσαρμογή των συμβάσεων λόγω ανωτέρας βίας (COVID-19). 

Πολλές ελληνικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις ασφυκτιούν λόγω υψηλού δανεισμού και υψηλών επιτοκίων, πολυετών καθυστερήσεων εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου ως προς την καταβολή εγκεκριμένων επιχορηγήσεων, συμπίεσης των τιμών προς τα κάτω, η οποία επιβάλλεται de facto από τους tour operators καθώς και από έκτακτες από καιρού εις καιρόν πτωχεύσεις μεγάλων tour operators του εξωτερικού (Thomas Cook, 2018). 

Τέλος, αντιμετωπίζουν συχνά μη φιλική αντιμετώπιση εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου ως προς την στοιχειώδη -για μία χώρα με θαλασσινούς τουριστικούς προορισμούς- χρήση (εννοείται: μη αποκλειστική) του αιγιαλού και της παραλίας και τις αδειοδοτήσεις τους.